Fotoverslag IV

Klik op de foto's om ze te vergroten!

The Flood

Waarschijnlijk hebben velen van jullie het wel meegekregen op de tv of in de krant; Cork was van 4-6 februari volledig overstroomd. De combinatie van high tide (vloed / hoog water) met zware regenbuien zorgde ervoor dat de rivier de Lee buiten haar oevers trad en het centrum 's avonds, 's nachts en in de vroege ochtend volledige overspoelde. Hoewel er in heel zuidelijk Ierland en ook zuid-west Engeland overstromingen plaatsvonden, was Cork één van de zwaarst getroffen gebieden. Vele winkels en huizen hebben schade geleden en er wordt nu geld ingezameld om de armste mensen te helpen (Ierland kent nog redelijk wat armoede buiten de steden). 

Boven en onder: Deze foto's heeft Sabi gemaakt van onze straat.

Links en rechts: Het centrum op ongeveer 3 minuutjes afstand van mijn huis.

Maar Ierland zou Ierland niet zijn als men er niet het beste van zou proberen te maken, in plaats van bij de pakken neer te gaan zitten. Als er dan opeens water in de winkelstraten staat, maak er dan gewoon gebruik van. Everhard en ik zagen dit fenomeen voor het eerst op RTE News, het landelijke tv-nieuws. Een mevrouw praatte vanuit Dublin met een correspondent die midden in het overstroomde centrum Cork stond. Achter de correspondent deed een Corkie een bommetje vanuit een raam, zo de winkelstraat in. De presentatrice van het nieuws schoot in de lach en riep: 'Oh my woooord he's in his underpants!' Naast dit bijzondere voorval heb ik veel foto's voorbij zien komen van andere mensen die gingen zwemmen of bootje varen door de straten. Ach, waarom ook niet, 'we now have our own Venice', zei iemand trots. 

Linksboven: Lachend bootje varen in je eigen schoenenwinkel die naar de filistijnen is - je bent positief aangelegd of je bent het niet. De Ieren zijn het. Rechtsboven: De Canoeing Society van de UCC greep de kans aan om een wedstrijdje te varen over de Grand Parade. Onder: Ik heb de landelijke krant 'Irish Examiner' gekocht, omdat ik deze herinnering moest bewaren - op de voorpagina stond deze foto, genomen vlakbij mijn huis. Wat doe je met een overstroming? Lekker zwemmen in een haaienpak.

De flood duurde van 4-6 februari. Het weer is nu gelukkig weer 'gewoon': blauwe lucht met een zonnetje. Het water van de rivier staat nog wel erg hoog, en de stroming is ook nog sterk. Deze foto maakte ik gisteren:

Bezoek! <3

Afgelopen vrijdag kon ik dan eindelijk Everhard ophalen van het vliegveld. We hebben het ontzettend gezellig gehad, dat de tijd voorbijvloog. Het was zomaar weer dinsdag en vloog hij (na anderhalf uur vertraging vanwege de storm) weer terug. 

Beide: St. Finbarr's Cathedral in een mengeling van regen en zon. Gemaakt door Everhard tijdens onze rondwandeling door de stad.

Everhard & the good Irish life! Links: Irish Breakfast op zaterdagochtend. Rechtsboven: koffie met scone. Dankjewel mama en papa! Rechtsonder: Everhard's eerste pint Murphy's Stout.

We gingen echt Iers eten ter afsluiting van Everhards bezoek! Boven: Irish Farmhouse Vegetable Soup - zie je overal, ontzettend populair. Geserveerd met Irish sodabread. Linksonder: Fish & Chips. Middenonder: Crumble. Rechtsonder: Trifle.

Jameson Distillery, Midleton

Op maandag gingen we naar de Jameson Distillery in het dorpje Midleton, dat op ongeveer 20 minuutjes (boemel)treinen van Cork ligt. Hoewel Jameson in Dublin begon met brouwen, is op een gegeven moment alle productie naar Midleton verschoven vanwege het water wat hier in de buurt ligt. We kregen een hele interessante en goede rondleiding door de oude distilleerderij uit 1770. De nieuwe ligt er nu achter. Als eerste kregen we een enorm patriottistische, nationalistische film te zien over de kwaliteit van Ierse whiskey. Groot nadruk werd gelegd op het feit dat de Schotten hun whisky brouwen hebben geleerd van de Ieren. Daarna liepen we door de gebouwen waarbij ons het proces uitgelegd werd. Op het einde mochten we drie verschillende whiskey's proeven: double distilled (Schots), single distilled (Amerikaans, Jack Daniels) en triple distilled (Jameson). Uiteraard, en dat wisten natuurlijk al lang, was Jameson veruit het lekkerste. We kregen nog een glas met Jameson ter afsluiting. Het was een heel leuk uitstapje!

Bij het procesonderdeel linksonder wordt er alcohol 'gemaakt'. Daarbij werd verteld dat het (toch licht alcoholische) restafval van deze granen weer verwerkt wordt in veevoer. Dat is het geheim van Ierland's blije koeien en de kwaliteit van Irish Beef ;-) Rechts zie je de grootste pot still ter wereld, met een capaciteit van 119.516 liter (!).

Linksboven: Jameson gebruikt oude houten vaten voor de smaak. Linksonder: Het 'maturing' van de whiskey in beeld gebracht. Rechts: Het eindproduct!

Boven: Whiskey proeven! Van links naar rechts: Schots, Iers, Amerikaans. Onder: Een lekker glaasje.

Jaaaa, ik ben een gecertificeerd whiskey proever!

Muziek

Links: Een superleuk bluesbandje speelde in the Franciscan Well, een pub op een plaats van een oud klooster. Hier brouwt men zelf de bieren, die van zo'n kwaliteit zijn dat zij mee doen voor de World Beer Awards en al eens een hebben gewonnen. Rechts: Er is altijd wat te doen op de UCC campus. Zo staan er altijd standjes met dingen, heb ik al meerdere keren om onduidelijke redenen een DJ zien draaien midden op campus en worden er regelmatige gratis broodjes warme kip etc. uitgedeeld. Deze keer was er traditionele muziek op de woensdagmiddag. En niet zomaar iemand: deze mevrouw herkende ik van posters die ik door de stad heb zien hangen, en tv. Mijn vermoeden dat zij een redelijk bekende muzikante was werd bevestigd toen ze terloops zei: 'When I was playing in Tokyo...' (Japanners zijn gek op Riverdance etc.) De jongen naast haar was een student die haar begeleidde op keyboard.

Kaartjes

Langs deze weg wil ik even iedereen bedanken die mij in de afgelopen weken zoveel kaartjes hebben gestuurd. Ik ben er ontzettend blij mee en stal ze uit op het plankje boven mijn bureau. En deze week kreeg ik wel een hele bijzondere: een zelf geknutselde, zelf geschreven kaart van Jie-Lin, mijn 4-jarige nichtje. Geweldig!

''This is all just Blarney!''

Klik op de foto's om te vergroten!

Afgelopen zondagmiddag zijn Everhard en ik lekker een dagje de stad uit geweest, naar het minuscule doch bekende dorpje Blarney, op ongeveer 20 minuten rijden van Cork. Bij gebrek aan een scherm in de bus met daarop de passerende haltes, stak de buschauffeur zijn hoofd door zijn plexiglas raampje en brulde 'WE ARRRE NOW AT BLARRRNEY CAAASTLE!' Gedwee schuifelden Everhard en ik de bus uit met nog wat, ongetwijfeld, Amerikaanse studenten. In Blarney zelf valt weinig te beleven, maar net er buiten ligt een van Ierland's meest favoriete toeristische trekpleisters: Blarney Castle. Of beter gezegd, het is niet zozeer de spookachtige ruïne zelf, of haar prachtige tuinen, bijbehorende natuurpark en grotten, die zo populair zijn. Het gaat allemaal om een bepaalde steen die ergens bovenin het kasteel gemetseld is. Dat klinkt misschien raar - en dat is het ook - maar ik kom er straks op terug.

Na een kaartje gekocht te hebben liepen we via een prachtig onderhouden park richting het kasteel, dat trots op een heuvel staat en boven alles uit torent. De lucht was prachtig blauw, de zomerjas kon zelfs los aan, en de voorjaarsbloemetjes bloeien hier al! Ik was erg verrukt de eerste sneeuwklokjes, krokusjes en zelfs narcissen te zien bloeien in de grasvelden die het stroompje water omringden richting het kasteel. De stilte was heerlijk - je hoorde alleen de vogeltjes die blij aan het fluiten waren vanwege dit mooie voorjaarsweer.

We gingen uiteraard als eerste een kijkje nemen bij het kasteel, dat geheel open is voor publiek. Het is het derde kasteel dat op deze hoge rots verrezen is. Het werd voorafgegaan door een houten constructie uit de 10e eeuw, en een stenen kasteel uit de 13e eeuw. Deze werd echter vernietigd en op die plek verrees in 1446 dit kasteel, dat werd gebouwd in opdracht van Cormac McCarthy, koning van Munster (zo heet de provincie rondom Cork). Dit kasteel en omliggende dorpje werd pas in de zestiende eeuw bekend onder de naam Blarney. In die tijd waren de Engelsen begonnen met het inpikken van Iers land. Koningin Elisabeth I had haar oog laten vallen op het kasteel en de bijbehorende landerijen van de McCarthy's en gaf daarom de Earl van Leicester de opdracht het kasteel in te nemen. Telkens als de Earl probeerde te onderhandelen met de McCarthy's wisten zij er slinks onder uit te komen. Vooral ene Dermot McCarthy wist mooi te praten en en valse beloftes te maken. Toen de onderhandelingen weer mislukt of onderbroken waren brieste de koningin: ''This is all just Blarney - he says he will do it but never means it!'' En zo was een nieuw woord geboren, bedacht door Elisabeth I: 'blarney' betekent zoiets als 'onzin'. Zie hier een typisch Iers trekje: mooi kunnen praten, maar het daadwerkelijk uitvoeren is een tweede. 

Het kasteel bestond uit verschillende verdiepingen die door uiterst smalle wenteltrappen verbonden waren. Naast de grote woon-, eet- en slaapkamers bestaat het uit vele kleine kamertjes en ruimtes waar je kan kijken, maar redelijk snel verdwaald kan raken. Als je dan uiteindelijk helemaal bovenop het kasteel staat heb je een prachtig uitzicht. En hier is waar het allemaal om gaat! Op een redelijk onbereikbare plek is de 'Blarney Stone' in de muur gemetseld. En legend has it, dat het kussen van de steen je de 'gift of eloquence' geeft. Oftewel: het kussen van de steen maakt je welbespraakt, zodat je je net als de McCarthy's overal onderuit weet te lullen. Voor het kussen van de steen moet je hoogst oncharmant op je rug liggen, je vast houden aan de reling en word je door een oude Ier naar beneden geschoven. Aangezien ik redelijk klein ben zou ik tot aan mijn enkels aan de buitenkant van het kasteel moeten hangen, dus liet ik deze kus aan mij voorbij gaan. Een geruststellende bevestiging die eventuele spijt vanwege het niet verkrijgen van de 'gift of eloquence' teniet deed kwam diezelfde avond, toen ik mij bij drie verschillende 21+ pubs naar binnen wist te praten. Everhard was wat dapperder dan ik en heeft de gift verkregen. Een blije Ierse man van minstens 65 bungelde met zijn benen buiten het kasteel en hield Everhard vast terwijl hij zich aan de buitenkant van het kasteel liet afzakken. Een griezelig gezicht!

Toen we weer veilig beneden stonden zijn we de Poisonous Garden ingewandeld, waar allerlei giftige planten groeiden. Daarna was 'Rock Close' aan de beurt, Blarney's prachtige omliggende tuin. In 1703 kocht de Jeffereyes familie, de voorouders van de huidige eigenaar, het kasteel en bijbehorende grond en legden een mooie 'landscaped' tuin aan, dat de 'Rock Close' ging heten. Rondom het kasteel en in de tuin liggen namelijk vele megalithische stenen, beter bekend als hunebedden. Daarnaast zijn ook enkele stenen neergelegd als heilige altaren van de Druïden. Je loopt dus eigenlijk door een millennia-oud park met vele mystieke overblijfselen. En Ierland zou Ierland niet zijn als er niet overal een legende, mythe, sage, of ander verhaal aan vast zou zitten. Zo zijn er feeën aanwezig, en woont er een heks ergens in een grot. Als je met je ogen dicht de kleine, gladde, natte treden van een natuurlijke trap op en neer wandelt komen je wensen binnen een jaar uit. Dat doet een fee. Er stond wel een bordje bij met de droge opmerking: The steps may be quite slippery, and we take no responsibility'. Maar oké, we begrijpen het - want sprookjesachtig was het zeker.

  

Er zijn verschillende wandelingen te doen door het park, en die kan ik zeker eens aanraden als je in de buurt bent. Zelfs in februari ziet het er al prachtig uit - en hoe zou het dan zijn als alles bloeit in mei? Het was een hele fijne 'ontsnapping' uit de lawaaiige stad, waar je fijn tot rust kan komen. Wij hebben in ieder geval een heerlijke dag gehad. De ontspanning kwam tot een enigszins abrupt einde toen we in de bus terug stapten. De buschauffeur reed typisch Iers: veel te hard en met twee wielen door de bocht, over kleine landweggetjes waar je redelijk stapvoets hoort te rijden. Everhard en ik kregen een spontane lachaanval toen we met een rotgang over wegen met immense gaten knalden richting de stad. We draaiden de grote weg op. Na een bijna-doodervaring met een man die met paard en wagen rustig over de snelweg huppelde, raceten we richting de binnenstad. Een groot bord aan de kant van de weg gaf aan: 'Reduce your speed NOW!' De buschauffeur had echter de smaak te pakken en bleef enthousiast 80 rijden waar je 50 mocht. Maar alles goed en wel, we zijn veilig thuis gekomen en zeker ervaringen rijker!

There is a stone there that whoever kisses
Oh! He never misses to grow eloquent.
'Tis he may clamber to a lady's chamber
Or become a Member of Parliament...

- Francis Mahoney

Fotoverslag III

KLIK OP DE FOTO'S OM ZE TE VERGROTEN :)

Vandaag ben ik alweer vier weken in Cork! Omdat ik op een donderdag ben aangekomen in Cork, heb ik tot nu toe bijna elke donderdag een wekelijks fotoverslag geplaatst. Ik ben van plan dat te blijven doen!

Morgen haal ik mijn eerste bezoeker al weer van het vliegveld... Everhard komt gezellig een paar dagen langs en we gaan allemaal leuke dingen doen samen :)

Linksboven: Gezellig avondje bij onderburen Michèle (NL) en Marie (DLD). Alle andere: Avondje op stap in The Old Oak, waar een International Studentsparty was afgelopen vrijdag. Met Michèle, Marie, Audrey (NL) en Hanneke (NL).

Niets is zo gezellig als eten met vrienden! Boven: Marie had voor ons een heerlijke carrot-cabbage lasagne gemaakt. Met Arieke (NL), Michèle, Audrey, Marie, Wei & Sabi. Onder: Fish and Chips in Cobh, met Marlène (FR) en Audrey.

Links: Met Marlène. Rechtsboven: Jameson Irish Whiskey! Men zegt dat je whiskey moet leren drinken maar ik vond het gelijk lekker. Weet niet of ik me daar nou druk om moet maken...? Rechtsonder: In de pub met Sabi, Elle (US) en Emily (US).

Het kan natuurlijk zijn dat je denkt: jemig, wat veel voedsel- en eetfoto's. Nou is dat ook wel waar, maar Ierland doet je ook enorm veel bewegen. Ik loop iedere dag 3km heen en 3km terug naar de campus, en daarnaast moet je natuurlijk nog wandelen naar het centrum, voor boodschappen, de pub, etc. Ik heb berekend ongeveer 10 km per dag te lopen! Ja ja. Bovendien zijn alle wegen redelijk steil, zoals rechts te zien is. En daarnaast mag je als UCC student onbeperkt gratis sporten en courses volgen in de Mardyke. Ik doe aan Zumba! Je krijgt een mooi bandje om, zoals links te zien. :)

Het is alleen al 45 min. lopen van mijn huis naar de Mardyke Arena. Deze twee muurschilderingen, of graffiti, wat je het wilt noemen, kwam ik onderweg tegen. Bijzonder verschillend!

Beide foto's: Cork.

En jawel, naast al die leuke dingen studeer ik (soms) ook nog! Hier zit in de universiteitsbibliotheek, die in tegenstelling tot de UB in Groningen altijd leeg is. De restaurants zitten daarentegen altijd bomvol kletsende groepjes mensen. Het is duidelijk waar in Ierland de prioriteiten liggen... Altijd bij de craic (gezelligheid)! ;-)

Cobh

Klik op de foto's om ze te vergroten :)

Terwijl het in Nederland kouder en kouder wordt, stijgen hier de temperaturen gestaag en heb ik hier in Ierland de afgelopen twee weken niets anders gezien dan blauwe lucht en zon. Ook voor gisteren, zaterdag, voorspelde de Ierse weather forcast mooi weer. Dat was een teken voor Sabi, Marlène, Audrey en mij om een dagje op stap te gaan. Ik ben nu 3.5 week in Ierland en ik was de stad tot gisteren nog niet uit geweest, omdat ik eerst de stad rustig wou verkennen. Het was dan ook heerlijk om gisteren de stad met haar drukke verkeer en vele gebouwen achter me te laten en naar de wat rustiger regionen te reizen.

We hadden besloten niet meteen te ver weg te gaan, maar het havendorpje Cobh (spreek uit als Coov) te bezoeken. Cobh ligt aan de zuidzijde van Great Island in Cork Harbour. Cork Harbour is de op één na grootste natuurlijke haven ter wereld en kent vele mooie havenplaatsjes, waarvan Cobh wel de bekendste is. Dit is tevens ook de enige die per trein bereikbaar is. Bussen gaan er niet, auto's moeten per ferry. Om 11:00u besloten we de trein te nemen. Voor een redelijk grote stad was het treinstation van Cork verrassend klein. Het desbetreffende treintje was nog kleiner en bestond uit twee kleine coupés. We boemelden de stad uit en kwamen al snel in prachtige natuur terecht. In de verte zag je kleine huisjes tegen groene heuvels aan liggen, en hier en daar flitste een kasteelruïne voorbij. Op een gegeven moment ging het treinspoor dwars door (oké, over) het water, waardoor je aan beide kanten prachtige uitzichten had. 

Na 25 minuutjes arriveerden we in Cobh. Het eerste wat je opvalt als je het dorpje binnenloopt is dat er langs de gehele waterkant palmbomen staan te wapperen. Je ziet aan de andere kant prachtig gekleurde huizen, restaurants, winkels - met daarboven st. Colman's Cathedral. Bootjes lagen te dobberen in het rustige water, je rook de zilte zeelucht en het zonnetje gaf alles een stralende look. 

Linksboven: Het gebouw van de Royal Cork Yacht Club, de oudste yacht club in de wereld (opgericht in 1720).

Nu is Cobh niet zomaar een mooi plaatsje, het heeft een bijzonder rijke geschiedenis. Queenstown, zoals Cobh tussen 1850 en 1920 heette, was het vertrekpunt voor 2.5 miljoen van de totaal 6 miljoen Ieren die tussen 1848-1950 naar Noord-Amerika emigreerden. Het meest bekende schip die ooit in Cobh heeft gelegen is de RSM Titanic. Cobh was de laatste haven waar de Titanic aanmeerde voor het haar verdrietige lot tegemoet zou varen. In Cobh kwamen er nog 123 mensen aan boord op 11 april 1912. Van deze 123 mensen zouden er 44 overleven, wat in verhouding nog redelijk veel is. Echte toeristen die we zijn, gingen we uiteraard naar het Titanic Experience Museum. Dit was fantastisch. De focus ligt hier daadwerkelijk op 'experience'. Je krijgt bij binnenkomst namelijk een replica van een officieel kaartje van iemand die Cobh op de Titanic is gestapt. Aan het eind van de route kun je dan kijken of jouw 'alter-ego' het heeft overleefd. Ik had het kaartje van iemand in de derde klas, dus ik had een weinig hoopvol vermoeden. Nou ja, dan zat ik in ieder geval wel dezelfde klas als Leonardo DiCaprio. Hoe dan ook, het was een ontzettend interactief museum. Je ging met een tour mee dat je echt als een passagier deed voelen. Eerst liep je een loopplank op, overal om je heen waren grote schermen met de omgeving, geluiden van mensen en het klotsende water. We kwamen door de verschillende hutten en aan het eind werd het best heftig. Je zat op een bankje en scherm helemaal rondom je deed het aanvoelen alsof je door een lifeboat langs het schip werd afgezakt. Je hoorde gekrijs, gehuil en stemmen. Na een tijdje zat je op het water en zag je de boot zinken. Dit duurde best lang, waardoor je enigszins een idee krijgt hoe angstig de mensen moeten zijn geweest die daar op het water dobberden in de kleine bootjes. Ik denk ook dat dat de intentie was, want alles was heel echt. Aan het einde kreeg ik ook nog het verbazende bericht dat ik het overleefd had: vrouwen werden uiteraard als eerste gered. Het was een hele bijzondere ervaring en ik kan iedereen aanraden eens naar dit museum te gaan als je in Ierland bent!

Links: Voor het museum. Rechtsboven: De oude stijger waar de passagiers van de Titanic daadwerkelijk over liepen. Rechtsonder: Je toegangskaartje was een replica van een officieel kaartje.

Na het museum hadden we allen flinke honger en gingen we Fish & Chips eten in 'The Commodore'. Het was heerlijk - de verse vis zat in een bierbeslag en de frieten waren vers gesneden, maar ik kreeg het niet eens op (kun je nagaan). Daarna zijn we via een bizar steile weg een heuvel opgelopen naar st. Colman's Cathedral, één van de hoogte gebouwen in Ierland en de zetel van het bisdom Cloyne. Vanaf die hoogte had je prachtige vergezichten.

Rechtsboven: Fish and Chips. Andere drie: Het prachtige Cobh.

Alle vier: St. Colman's Cathedral. 

Toen we de kerk inliepen was het stralend weer, toen we buiten kwamen regende het. Zo gaat dat in Ierland. We bleven schuilen bij de kerk en hadden het erover hoe we het best en snelst weer bij het centrum zouden komen. En, zoals dat gaat in Ierland, kwam er een vrouw naar ons toe en zei: 'Oh meiden, mijn man haalt net de auto, we brengen jullie wel even naar beneden!' In Nederland zou ik bedankt hebben, maar we waren met een groepje en in Ierland vertrouw ik daar wel op. Dus zo gezegd, zo gedaan. Vreemd genoeg keek haar man totaal niet raar op toen er opeens een groepje meiden bij hem achterin stapte. 'Hi girls, how are ya?' Ze waren ontzettend aardig en zetten ons midden in het centrum weer uit, waar de zon alweer scheen. Buien duren hier over het algemeen niet langer dan vijf minuten. Daar hebben we nog wat winkeltjes bezocht en thee gedronken. Rond 16:30 stapten we weer op het boemeltreintje en hobbelden weer naar de stad. Het was een heerlijke dag. De komende weekenden ga ik vaker even de stad uit... :)

Ja, we zijn toeristen.

Fotoverslag II

Klik op de foto's om ze te vergroten!

Wauw, wat vliegt de tijd snel voorbij. Vandaag heb ik er al drie weken opzitten in het mooie en gezellige Cork, en begin ik alweer aan mijn vierde! Ik maak zoveel mee en daarom is het weer tijd voor een foto-verslag. :)

FOOD

Links: In Ierland is men gek op chips - en je hebt dan ook de vreemdste smaken. Dit is 'Scampi and Lemon': apart, maar heel lekker! Midden: Op zondagavond is het Sherlockavond! Samen met Duitse, Nederlandse en Amerikaanse meiden kijken we alle afleveringen van seizoen 1 tot nu. Heel gezellig: iedereen neemt snacks en drinken mee. Rechts: Fajita's en appeltaart bij een gezellig avondje out in the town.

CADEAUS

Links: Joepie, een pakketje uit Nederland! Hehe, even lekker Nederlands gesproken en Nederlandse humor voor een avondje thuis. Thanks papa en mama! Rechts: Sabi is er weer (ze was 1.5 week in Zwitserland voor haar tentamens) en bracht me dit mee! Zwitserse chocolade en de koeken die ik zo lekker vond...

Van alles

Linksboven: live muziek in de pub. Linksonder: dit is slechts de onderkant van een heel regaal witte bonen in tomatensaus. Rechts: Echt Iers bier en cider.

Links: Naar de kapper geweest hier in Cork! Rechtsboven: Ierland boekjes met alles wat ik nog wil doen. Rechtsonder: The English Market, een enorme overdekte markt.

Cork

Tot snel! :)